Στίλπων

Ένα χειμώνα πρόσεξε τον Κράτη ζαρωμένον

κι ο Στίλπων του απηύθηνε κάτι αμφισημαίνον:

«Έχεις ανάγκη, Κράτη μου, ιμάτιου και νου».

Κι ο Κράτης εθεώρησε πως έλεγε καινού.

Πάλιν δὲ ἰδὼν τὀν Κράτητα χειμῶνος

συγκεκαυμένον, «ὦ Κράτης,» ἔφη, «δοκεῖς μοι

χρείαν ἔχειν ἱματίου καινοῦ.» [ὅπερ ἦν νοῦ καὶ

ἱματίου.]

Διογένης Λαέρτιος, Άπαντα, Στίλπων 118.